7 kwietnia 2016

Odejdę...


Kiedyś odejdę. Zostawię wszystko. Na zawsze. Kurz będzie się zbierał na mojej szafce nocnej. Pozostawię rozrzucone pantofle koło łóżka. Kubek z poranną kawą, niedopity. Nie skończę czytać kilku książek, zostaną z pozaginanymi rogami. Już nigdy nie dowiem się co było na ostatnich stronach. Serial, którego zakończenia nie poznam już nigdy. Pozostaną po mnie buty z obdartymi czubkami i snującymi się sznurówkami, zużyta szczoteczka do zębów. Tysiące fotografii, litery pozostawione na wirtualnej platformie. Opuszczę tych których kocham bezgranicznie. I tych którzy mnie kochają choć trochę. Pozostawię tych, przez których płaczę w deszczowe ponure popołudnie. I tych, z którymi potrafię się śmiać do łez, szczerze, bez przymusu. Mój telefon zadzwoni jeszcze wiele razy, a ja go nie odbiorę. Na moim profilu na Facebooku przestaną pojawiać się wpisy. Na wszystko ostatni raz popatrzę i odejdę. Na zawsze. Bez powrotu. Nikt nie da mi wyboru. Nikt nie zapyta: 'jesteś gotowa?'. Nie wiem kiedy, nie wiem też jak i gdzie...
Każda droga gdzieś się kończy. Każde życie ma swój kres. Każdy człowiek kiedyś musi odejść- ten zły i ten z najpiękniejszą duszą. Czeka to każdego z nas. Bez wyjątku.... Bo przecież nic nie trwa wiecznie. Zdaję sobie z tego sprawę i chociaż jest to okropnie ciężkie to równocześnie naturalne i muszę się z tym pogodzić. Nie teraz, nie dziś, może nie jutro, ale kiedyś. Kiedyś na pewno mnie już nie będzie. Kiedyś i po mnie przyjdzie zegarmistrz światła. Pozostawię po sobie zgromadzone przedmioty. Te nic nie warte i te bardzo wartościowe. Pozostawię przyjaciół i tych, którzy nie są mi życzliwi. Pogrążę w smutku rodzinę, wyleją morze łez- tak myślę. Nie wiem... Może za dekadę, może za pół wieku. Nikt mi nie podpowie. Każdy odchodzi inaczej, w innych sytuacjach. Jedni z zaskoczenia, w nagłych tragicznych wypadkach. Inni czekają na spokój i ulgę w długiej i wyniszczającej chorobie. Dzieci opłakują rodziców, ale bywa odwrotnie, że to rodzice palą świeczki swoim córkom i synom. Życie ludzkie to tajemnicza księga i nikt nie zna jej zakończenia...
Ja wiem tylko jedno- Pragnę odejść pogodzona. Każdy z nas kiedyś pozostawi po sobie tylko wspomnienia. Dlatego chcę, aby pozostawione przez mnie wspomnienia były pełne pięknych chwil. Aby przywoływały ciepłe, dobre myśli, radość w sercach tych, z którymi żyłam. Uśmiech, nawet ten przez łzy. Cień uśmiechu. I spokój. Mam nadzieję, że tak właśnie będzie. Teraz pragnę tak żyć. Najważniejsze- nie chcę marnować swojego czasu i czegoś żałować. Kiedy nadejdzie ten moment nie będę już wracać do błędów, złych chwil. Nie będę patrzeć w tył i mieszać w przeszłości. Dążę do tego, by moje życie było dobre dla mnie i dla innych ludzi. By było ciekawe. Kocham każdą jego minutę. Łaknę zobaczyć jak najwięcej, odkryć cały świat. Nieustannie chcę poznawać nowych ludzi, ich kulturę, religie i zwyczaje. Nie będę ciągle chodzić tymi samymi ścieżkami. Teraz nie myślę o tym więcej, z radością i optymizmem staram się przyjmować wyzwania, a każdy nowy dzień traktuję jak nową szansę

A Ty, jak chcesz żyć?
___________________________________________________________________________
Ponad 4 tysiące osób lubi mój profil na Facebooku, jeżeli spodobał Ci się mój blog Ty także możesz do nich dołączyć! Zobaczysz tam zapowiedzi wpisów, przedpremierowe fotografie oraz co dzieje się za kulisami Małych Gigantów!
                                                                             
A jeśli chcesz wiedzieć jeszcze więcej i widzieć mnie częściej wpadnij tutaj:
Instagram- milionioliwka/ Snapachat- milionioliwka

30 komentarzy:

  1. �� rewelacja jak zwykle ��

    OdpowiedzUsuń
  2. Przepięknie napisane. Miałam łzy w oczach, kiedy to czytałam

    OdpowiedzUsuń
  3. najtrudniej jest jednak być tym kto żegna

    OdpowiedzUsuń
  4. pięknie to napisałaś! Aż łza się w oku kręci...
    śliczne zdjęcia!

    OdpowiedzUsuń
  5. Ja chce życ jak najlepiej.. Pomimo tego, ze nie wiem co dla mnie dobre:c
    Pięknie :*

    rilseee.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  6. Oliwko, to był jeden z Twoich najpiękniejszych postów, naprawdę!

    OdpowiedzUsuń
  7. Wzruszający post ♥
    http://dancing-with-dreams.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  8. świetnie to napisałaś!

    pozdrawiam :)
    ewamaliszewskaoff.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  9. Ślicznie napisane! Najważniejsze to żyć tak, by tego nie żałować.
    Super zdjęcia.
    tyglysia.blogspot.com(KLIK)
    Mój kanał na yt (KLIK)

    OdpowiedzUsuń
  10. Zawsze jak czytam Twojego bloga,to chociaż nie mam nastroju czy jestem smutna to,co piszesz mnie motywuje :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Ale ładne pazurki <3
    http://klaudencja.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  12. Cudowny wpis, dający wiele do myślenia, jak i zastanowienia się nad swoim życiem. Każdy powinien wykorzystać swoją każdą minutę jak najlepiej potrafi, nie żałując przy tym niczego.
    Buziaki, śliczne zdjęcia ♥
    http://rikaa-blog.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  13. Bardzo mądrze napisane :) Wiesz, w zeszłym roku zmarła moja mama. Pamiętam jak patrzyłam na Jej torebkę, na rzeczy których jeszcze przed chwilą używała i za nic nie mogłam tego widoku pogodzić ze świadomością, że Mamy już nie ma, że choćbym nie wiem jak chciała, to nie wejdzie za chwilę i mnie nie przytuli. Czasem, kiedy zamykam oczy to czuję to przytulenie, jakby ono było naprawdę, dokładnie pamiętam zapach, miękkość... i boję się, że kiedyś zapomnę... Jesteś bardzo mądrą dziewczyną

    OdpowiedzUsuń
  14. Fantastyczna stylizacja - wszystko idealnie do siebie pasuje a Ty wyglądasz przepięknie!
    Masz niesamowite wyczucie stylu ;)

    Buziaki!

    Alicja i Magda

    OdpowiedzUsuń
  15. Wszyscy chcieliby...

    http://pozytywnie-nastawiona.blogspot.com/2015/11/zyc-wiecznie.html

    OdpowiedzUsuń
  16. Naprawdę się wzruszyłam <3
    Pięknie to napisane :)
    Mój blog

    OdpowiedzUsuń
  17. Ojej, przepięknie napisane. Najbardziej wzruszający i najcudowniejszy post o śmierci, jaki czytałam.

    PS. Oprócz tego mały błąd stylistyczny - ,,Kubek z poranną kawą, niedopity.'' - kubek nie może być niedopity, to nie o niego chodzi, lecz o kawę.


    Pozdrawiam,
    my-life-my-troubles.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  18. Cudowny wpis, daje wiele do zrozumienia.

    OdpowiedzUsuń
  19. Cudowny wpis, daje wiele do zrozumienia.

    OdpowiedzUsuń
  20. cudowny post :)
    http://karik-karik.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  21. Tylko Bóg i śmierć jest sprawiedliwa. Śmierć zabiera każdego, bez wyjątku. Podobnie jak Ty nie myślę o tym kiedy umrę, chcę żyć każdą chwilą, każdym oddechem. Pozdrawiam, jesteś wspaniała.

    blondynetki.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  22. Wzruszyłam się piękne i jakie prawdziwe

    OdpowiedzUsuń
  23. Pięknie to napisałaś, swoimi postami zawsze mnie inspirujesz
    Buziaki ;*
    http://xmyxlittlexworldx.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  24. Chcę odejść, ale zostawić po sobie miłe wspomnienia w pamięci innych :)
    olusiek-blog.blogspot.com- klik!

    OdpowiedzUsuń
  25. Mam pytanie. Czy Ty te wszystkie wpisy na blogu rzeczywiście piszesz sama? Masz dopiero 14 lat, a poziom jaki przedstawiasz w postach jest na bardzo wysokim poziomie. Aż trudno w to uwierzyć, aby pisała to samodzielnie, aż tak młoda osóbka :)Kolejny wpis rewelacyjny. Mogłabym Twojego bloga czytać i czytać bez końca. Wpisy ciekawe, mądre, dające dużo do myślenia.

    OdpowiedzUsuń
  26. Odchodząc, pragnę pozostawić jak najlepsze wspomnienia.

    My blog - Click!

    OdpowiedzUsuń
  27. Twój blog się strasznie miło czytało ! Rób to dalej ;) Ja prowadzę blog o pozycjonowaniu i mogę Ci pomóc wypromować bloga/strone ! Zapraszam


    https://www.youboost.pl/blog/pozycjonowanie-seo-stron/pozycjonowanie-stron-www-zabierzow-czyli-seo-zabierzow

    OdpowiedzUsuń

Dodając komentarz stajesz się częścią bloga! Weź jednak pod uwagę, że jest to mój teren, treść jest nieśmiertelna, a Ty mimo wszystko nie jesteś anonimowy.